Blijven ademen.

Deze week heb ik als een idioot lopen worstelen op een mini-stukje tekst. Ik heb er oprecht twee dagen over gedaan om drie alinea’s te schrijven. De eerste dag prut op papier, de tweede dag iets minder prut, maar nog steeds geforceerd. Gisteren vroeg mijn schoonmoeder me of ik de laatste tijd nog musea had bezocht. Nee, “geen tijd gehad”. Voor het slapen zag ik de nieuwe comic van The Oatmeal.

Creativiteit is als ademen – als je maakt, adem je uit, maar je moet niet vergeten om ook weer in te ademen. Oh ja. Waar ik begin dit jaar nog elke twee-drie weken in het museum te vinden was, veel las, en drie keer in de week ging hardlopen, deed ik dat nu niet. Druk met het opzetten van mijn eigen bedrijf, druk met acquisitie, druk met plannen, druk met alles behalve met mezelf. Ik heb al twee maanden niets gelezen behalve blogs, social media en een halve zaterdagkrant. Ik heb al vier weken niet gelopen (ok, vanwege angst voor een blessure, maar toch). Ik ben eind april voor het laatst in een museum geweest.

Vandaag sudderde de comic door. Ik liep langzaam door Leiden en maakte foto’s. Onderbrak een gesprek over werk om naar babymeerkoetjes te kijken. Ik koos ervoor de trein met tien minuten vertraging te nemen, omdat er op dat traject een mooier uitzicht is (liever de natuur van Leiden-Haarlem-Sloterdijk dan de betonnen grauwheid van Leiden-Schiphol-Sloterdijk). Ik ging hardlopen. Ik las achter elkaar 100 pagina’s, zonder op mijn telefoon te kijken of ik al mail had (ok, één keer dan).

En waar ik deze week twee dagen over drie alinea’s deed, kostten deze drie alinea’s me maar een klein kwartiertje. Om uit te ademen moet ik ook in blijven ademen. Niet vergeten. Thuiswerken is fijn, maar thuis moet ook thuis zijn, en niet alleen maar kantoor.

IMG_6666

2016: Het jaar van de onzekerheid

Weer een jaar voorbij. 2016 begint min of meer hetzelfde als 2015: het zoeken naar vacatures en het schrijven van sollicitatiebrieven. Verschil is wel dat ik nu vanuit een baan solliciteer, in plaats vanuit werkloosheid.

De onzekerheid is hetzelfde. Ik heb geen idee hoe het komende jaar er uit gaat zien. Goed, ik weet dat mijn contract loopt tot eind april, maar dan? En zelfs daarvoor: stroom ik eerder uit naar een andere baan? En waarheen dan? Hoe ga ik de laatste maanden van mijn traineeship inrichten?

Het is altijd zo makkelijk geweest. Tot 2014 heb ik altijd geweten hoe het volgende jaar eruit zou zien. Weer een jaar (middelbare) school. Nog maar een jaar studeren, geen idee welke vakken ik zou volgen maar ruwweg wist ik dat ik ieder semester 30 ECTS moest halen en dat ik vooruit ging.

De vooruitgang moet nu vooral uit mezelf komen. Ontwikkelplannen, trainingen en goede voornemens helpen daarbij, maar kunnen de onzekerheid niet wegnemen. Want hoe 2016 er uit zal zien, ligt vooral aan mijn eigen inzet.

Gisteren was ik na twee weken vakantie weer op kantoor. De beste wensen vlogen me om de oren, met daarbij de toevoeging: “dat 2016 maar een succesvol jaar mag worden”. De trainees wensten elkaar onderling “dat we maar allemaal een nieuwe baan mogen vinden”.

Het voelt als het moment van de waarheid: het contract loopt nog vier maanden. Ik voelde de druk al sinds ik in september afsprak “1 februari hebben we een andere baan”. Die deadline lieten we in december los, omdat 1 februari toch al heel snel dichterbij kwam. Nu is er de deadline van 1 mei, en deze kunnen we niet loslaten.

Tijd om me vol in te zetten op een nieuwe baan. Een baan waarin ik op projectbasis kan werken, waarin ik kan schrijven, waarin ik mag presenteren en workshops of trainingen kan geven. Ik wil me verder ontwikkelen, ik wil me inzetten voor onderwijs en emancipatie, voor een beter arbeidsmarktperspectief. Dat dit mijn thema’s zijn wordt steeds meer bevestigd. In welke vorm ik dit ga gieten: voorlopig onbekend. Weer die onzekerheid.

Ondanks de onzekerheid ga ik 2016 met een positief gevoel tegemoet. Dit wordt mijn jaar, net zoals 2015 uiteindelijk mijn jaar werd. Sowieso begin ik eind deze maand met een mooi nieuw project bij Jonge Historici (wordt vervolgd) en ook die nieuwe baan komt er. Daarnaast blijf ik hier vrolijk verder schrijven en ga ik (net als ruwweg 99% van Nederland) dit jaar écht meer sporten.

Op oudejaarsavond kreeg ik deze tekst doorgestuurd: Dear past, thank you for all the lessons. Dear future, I’m ready. Kom maar op, 2016, ik ben klaar voor je.